ŁS 1983

Historia SSO   (2)

z Pikiera 11

OKRES LABORATORYJNY  1963–65    (dokończenie)

Pierwsze prezentacje systemów

Mimo iż postanowiłem nie wypróbowywać systemów przed zakończeniem Okresu Labo­ratoryjnego, to jednak nie wytrzy­małem i od kwietnia 1964 zacząłem spo­radycznie grać w turniejach systemem Alfa (z Andrzejem Orłowem).

Był to pierwszy SSO, który opracowa­łem na tyle szczegółowo, by można było nim grać:

PAS

=

13–18

Pierwszy turniej był dla nas emocjo­nującym przeżyciem spotę­gowanym obawą przed wpadkami. Okazało się jednak, że nie taki diabeł straszny... i nie tak łatwo nas skontrować.

1§

=

0–4 albo 19+

1ª

=

5–8

INNE

=

9–12 naogół naturalne

Po kilku turniejach zabroniono nam jednak gry tym systemem w oparciu o przepis wyma­gający posiadania conajmniej 8 punktów przy otwarciu na pierw­szym bądź drugim ręku. Zmusiło to mnie do ułożenia (jesienią 64) systemu Beta:

PAS

=

0–7 albo 17+

którym grywałem regularnie z Andrzejem Orłowem do czerwca 1965.

 

1¨ obejmowało ręce bez starszej 4 (ale mogłą być 5!)

1§

=

część 8–12 albo część 13–16

1¨

=

reszta 13–16

INNE

=

8–12 naogół naturalne

Koncepcja kolorów krótkich

Pierwsze moje systemy, które uznałem za warte dokładniejszego rozpracowania i wypróbowania w praktyce (tzn Alfa i Beta) zachowywały trzeci aksjomat kla­syczny, czyli: informowały o układzie po­przez pokazywanie kolorów najdłuż­szych. Spowodowane to było olbrzymimi trud­nościami na jakie natrafiłem przy pró­bach zrealizowania Postulatu Kolorów Krótkich:

1–o)

Co należy uznać za „kolor krótki” ? Czy ma być nim kolor conajwyżej dwukartowy (wersja dubletonowa), czy też renons bądź singleton (wersja singletonowa) ?

2–o)

Jak zrealizować wymóg, aby kolor krótki był kolorem otwarcia?

Na wymienienie zasługują trzy nastę­pujące pomysły Okresu Laboratoryjnego:

Naturalny System Krótkościowy

z których tylko ostatni uznałem za god­ny rozpracowania i wy­próbowania w prak­tyce.

System Majorowy

Singletonowy System Delta

Naturalny System Krótkościowy

Z dotychczasowych konkluzji teorety­cznych wnikliwy Czytelnik może łatwo wydedukować następujący obraz systemu teoretycznie idealnego:

– otwarcia są słabe (8–12 punktów)

– Otwierający licytuje kolory najkrót­sze

– Odpowiadający licytuje kolory naj­dłuższe.

Za najprostszy sposób realizacji po­wyższego uznałem zamianę klasycznych reguł sygnali­zowania układu na przeciwne:

1) otwieramy „naturalnie”, ale w kolor najkrótszy!

2) z układem 4333 otwieramy 1§ bądź 1¨ (oczywiście w kolor gorszy)

3) mając dwa kolory jednakowo krótkie otwieramy w kolor niższy (naogół)

4) w drugim okrążeniu licytujemy „na­turalnie” następny co do krótkości kolor

5) każde powtórzenie koloru oznacza o jedną kartę mniej.

Ta ciekawa i prosta koncepcja miała niestety jeden istotny mankament: wszy­stkie cztery otwarcia 1 w kolor były zajęte na strefę 8–12, co uniemożliwia­ło stosowanie rozwiązania, które uzna­łem za najbardziej obiecujące: PAS = 13+  1¨= 0–7.

Po upewnieniu się, że „PAS = 0–7 albo 13–16”, a tym bardziej „PAS = 0–7 albo 13+” są rozwiązaniami niesłychanie kłopotliwymi, uznałem, że Naturalny System Krótkościowy jest opłacalny tyl­ko w wersji tradycyjnej (pas = 0–11) i odłożyłem go ostatecznie do archiwum.

System Majorowy

Konieczność wygospodarowania otwarcia 1¨ (na strefę 0–7) naprowadziła mnie na pomysł Koncepcji Majorowej:  Informować  wyłącznie o układzie w kolorach starszych !

Na przykład tak:

 

 

ª

Była to, jak widać, dubletonowa rea­lizacja Postulatu Kolorów Krót­kich, w oparciu o superradykalne założenie, że – z punktu widzenia otwarć – istnieją tylko kolory starsze: ª©.  Z uwagi na niewątpliwy, jak mi się wówczas wydawało, prymitywizm Koncepcji Majorowej i nie­dopracowaną jeszcze wte­dy technikę licyta­cji po otwarciach słabych, zrezygnowałem jednak z wdraża­nia tego systemu.

 

 

0–2

3–4

5–6

©

0–2

1BA

1ª

2ª

3–4

1©

1§

2¨

5–6

2©

2§

2BA

System Singletonowy Delta

Kłopoty z realizacją Postulatu Kolo­rów Krótkich zmusiły mnie do rezygnacji zarówno z wy­mogu „kolor krótki = kolor otwarcia” jak i z koncepcji dubletonowej – i skłoniły w kierunku wersji sin­gletonowej:  krótkość = singleton albo renons.

Zaowocowało to nadspodziewanie dobrze w postaci Systemu Singletonowego Delta:

 

PAS

=

13+

 

1§

=

bez krótkością

 

 

1¨

=

0–7

 

INNE

=

z krótkością

 

gdzie otwarcia „INNE” wskazywały jedno­znacznie kolor krótkości:

otwarcie

krótkość

układ boczny

 

1©

ª

dowolny

Otwarcia po Pasie były identyczne (strefa 13+ była umieszczona dodatkowo w otwarciu 1§).

1ª

©

1BA

¨

ze starszą 5–tką

2§

bez starszej 5–tki

2¨

§

bez starszej 5–tki

2©

na 5–ciu kierach

2ª

na 5–ciu pikach

2BA

z układem 55

Podsumowanie Okresu Laboratoryjnego

Okres Laboratoryjny zakończył się w lecie 1965. Dwuletnie badania eksplora­cyjne osiągnęły swój cel: powstała nowa aksjomatyka licytacji brydżowej, szcze­gółowe koncepcje oraz kilka konkretnych systemów.

Koncepcje:    Słabe otwarcia Pas silny Pas dwuznaczny Kolory krótkie Majorowość

Systemy:    Alfa   Beta   Krótkościowy   Majorowy   Delta.

Wrażeniami z pracy laboratoryjnej dzieliłem się z moimi kolegami z sekcji brydżowej „Eskulap” (An­drzej Orłów, Tadeusz Późniak, Andrzej Korczyński, Józef Mieszczański, ...).

Na arenę publiczną systemy wyszły w kwietniu 1964, kiedy to zacząłem grać w turniejach systemem Alfa (z Andrzejem Orłowem).

Dla systemów przyjąłem ostatecznie następującą nazwę oficjalną:

Systemy Słabych Otwarć (SSO)  i   Systemy Kolorów Krótkich (SKK)


OKRES DOSKONALENIA  1966–1973

Okres ten charakteryzuje się inten­sywną grą (wypróbowywanie systemów) oraz powstaniem i trwa­niem całej skon­solidowanej grupy „bezpasowców” (okre­ślenie to wprowadził Sławomir Maruszew­ski) w Sekcji Brydżowej DDK Targówek.

Byli to: Andrzej Orłów, Stanisław Rumiński, Leszek Borkowski, Marek Głowacki, Jerzy Herchel, Jan Kazimierczak i kilku innych (rzecz jasna, ze mną włącznie).

„Bezpasowcy” dużo grali, jeszcze wię­cej eksperymentowali i dyskutowali, a że ich poziom tech­niczny był niski a same systemy jeszcze w powijakach, więc nic dziwnego, że sukcesy były znikome.

W porównaniu z Okresem Laboratoryjnym rozwój teorii był znacznie skromniej­szy, aczkolwiek wy­raźny. Powstały prze­de wszystkim nowe warianty systemów, istotne usprawnienia techniczne i udo­skonalił się styl licytacji.

Jeśli chodzi o moją osobistą działal­ność, to poza pracą ogóInoteoretyczną, główny nacisk kładłem na maksymalne uproszczenie metod licytacyjnych i za­adoptowanie naturalnego stylu licytacji.  Cel był oczywisty:  Jak największe spopularyzowanie Systemów Słabych Otwarć

Ponieważ organizatorzy turniejów przestali (jeszcze wiosną 1965) egzek­wować wymóg, by otwarcie zawierało conajmniej 8 miltonów – doszła do głosu i ostatecznie zapanowała baza: 

PAS = 13+  1¨= 0–7. Jeśli więc nie będzie zaznaczone inaczej, to tę właśnie będę miał na myśli.

Stanisław Rumiński

Podczas jednego z turniejów w maju 1965 spotkaliśmy z Andrzejem Orłowem parę Leszek Borkowski – Stanisław Rumi­ński, licytującą systemem następującym:

PAS

=

13–15

Okazało się, że system ten został uło­żony przez Rumińskiego jesienią 1964 i od tego czasu był wielokrotnie wy­próbowywany, oraz że Rumiński nie dyspono­wał teorią ani generalnymi postulatami, a system ułożył z myślą o maksymalnym przeszkadzaniu prze­ciwnikom.

 

 

1§

=

0–8 albo 16–18, bez starszej piątki

1¨

=

19+

INNE

=

9–12

1©

=

na 5–ciu pikach,   9–12 albo 16–18

1ª

=

na 5–ciu kierach,  9–12 albo 16–18

1BA

=

4333 4432 4441 5M332 54§¨  55©ª

2§

=

5 starsza + 4 młodsza

2¨

=

6 młodsza

2©

=

4 kiery + 5 młodsza

2ª

=

4 piki + 5 młodsza

O kulisach tego spotkania !

System BIG–BEAT

System ten (wynaleziony przez Stanisława Rumińskiego w 1966 roku) był systemem typu singletonowego z nową, oryginalną wer­sją PASA:

 

PAS

=

8–12 z singletonem starszym albo 13–16

 

 

1§

=

8–12 ze zrównoważonym albo 17+

 

 

1¨

=

0–7

 

 

1©

=

8–12 z singletonem młodszym

 

 

INNE

=

8–12 bez singletona

 

System SIGMA

Agresywny system do gry na maksy (baza: PAS=13+, 1¨=0–7) i ułożony przez ŁS w 1966. Pierwsza, tzw „Dzika” Sigma zawiera­ła otwarcia następujące:

1§

=

conajmniej piątka w starszym

Najchętniej była jednak stosowana wersja „łagod­niejsza” (zarazem bardziej naturalna i prostsza), mająca 1BA natu­ralne bez starszej czwórki (inspi­racja Marka Głowackiego).

2S

=

naturalne, dokładnie z czwórki

1BA

=

4 starsza + 5 młodsza

2M

=

wszystkie (!) ręce bez starszej czwórki

Otwarcia Powtórne

Bardzo istotny wynalazek Stanisława Rumińskiego, włączony odtąd na stałe do licytacji po Silnym Pasie (13+ ):

1) Odżywki Pasującego po sekwencji „PAS 1§” nazywamy Otwarciami Powtórnymi

2) Oznaczają one to samo co otwarcia zwykłe, z tym że mają siłę 13–17

3) 1¨ jest dwuznaczne i oznacza: albo Powtórne Otwarcie 1§ albo Strefę Silną (18+).

System Łukand–Gamma

W 1967 Andrzej Orłów spróbował przełamać zastój w zakresie koncepcji dubletonowej przedstawia­jąc propozycję następującą:

PAS

=

0–7 albo 13–16

System ten bazował jednak na bardzo niewygodnej wersji pasa, przez co nie został szerzej wdrożony.

1§

=

8–12  ¨ ≤ 2   albo 17+

1¨

=

8–12  © ≤ 2   (3–4 piki)

1©

=

8–12  ª ≤ 2   (3–4 kiery)

1ª

=

8–12  § ≤ 2

 

Ciąg dalszy

 

SSO

Historia

Co nowego... 

do Brydża

Nie samym brydżem człowiek żyje:  do Czytaj!

5 Sierpnia 2002

mailto Pikier

© Pikier.com

brydż, brydz, bridge, brydż sportowy, brydz sportowy, bridge sportowy, Pikier, Sławiński, Slawinski, Łukasz Sławiński, Lukasz Slawinski,