ANABIS

27 XII 2008

Jak cię widzą, tak pracujesz

Kiedyś zacząłem pracować w pewnej (sztywnej i poważnej) instytucji państwowej, w dziale wymagającym nieco umiejętności koncepcyjnych. Pracowałem w stylu: godzina koncepcyjna, 15 minut przechadzki w sąsiednim parku. Ale tylko ja jeden byłem taki. Np pan który siedział przy sąsiednim biurku nieprzerwanie coś pisał i pisał, a biurko miał zawalone papierami. Po tygodniu, kiedy już się oswoiłem, zagadnąłem go, co tak ciągle pisze i pisze. Dał mi to do poczytania, a kiedy przejrzałem, stwierdziłem, że produkuje bezwartościowe wodolejstwo. Zdumiałem się, ale zmilczałem.

Kiedy powiedziałem o tym pewnej osobie o pokolenie starszej, ta uraczyła mnie taką anegdotką:

Po wojnie studiowałam i jednocześnie pracowałam jako buchalterka w małej firmie. Pracy było (na szczęście) bardzo niewiele, toteż dziwiłam się, że druga buchalterka nieustannie coś pisze i pisze. Kiedy zagadnęłam ją o to, położyła palec na ustach i powiedziała tak: „Pani Mario, ja rzeczywiście mało mam do roboty, ale co sobie szef pomyśli kiedy będę siedziała bezczynnie. Więc jak coś napiszę, to powlekam litery po raz drugi, trzeci, czwarty – aby było widać, że pracuję”.

Wpadłam na pomysł, aby przepisywała mi notatki z wykładów. Ucieszyła się..

Ostatni ton

Teraz już b.rzadko słyszy się Hejnał Krakowski (poprzedzony podaniem dokładnej 12:00 ).

Dawniej podawano czas tak: „Koniec piątego (?siódmego) tonu wyznacza godzinę 12:00”, a kilka lat temu dowiedziałem się, że zmieniono to na „Koniec ostatniego tonu wyznacza...”. Informator powiedział, że napisano już o tym do Rozgłośni i ten „Polish joke” wkrótce zniknie.

Gdzie tam! Nadal jest; niedawno miałem okazję usłyszeć to na własne uszy.

U notariusza

Kiedyś pewna firma z USA przysłała mi formularz umowy do zaakceptowania przeze mnie, w którym było specjalne okienko na mój podpis i poświadczenie notariusza, że jest to naprawdę mój podpis.

Sekretarz notariusza oświadczył, że mam wielkie szczęście, iż pani notariusz zna angielski. Na moje zdziwienie: „A co to ma do rzeczy? Skoro notariusz potwierdza TYLKO mój podpis, to reszta mogłaby być i po chińsku! Wystarczy że notariusz napisze tylko w jakimś języku, że JEST TO MÓJ PODPIS. Nawet jeśli b.słabo zna angielski czy francuski, to tak proste zdanie chyba jednak potrafi.”

Usłyszałem to co zwykle: „No tak, ale wie Pan – tak nam każą” (raczej ewidentne kłamstwo).

Podpisałem się gdzie trzeba, a pani notariusz poświadczyła. Ale nie w przeznaczonym na to miejscu, broń Boże. Na końcu całego tekstu przystawiła wielką pieczątkę (na pół strony) a kilka pustych pół w pieczątce wypełniła ręcznie. Wszystko po polsku! Wyglądało to tak idiotycznie, że w końcu nie wysłałem tego do USA (poradziłem sobie inaczej). Nie chciałem dawać Amerykanom okazji do ułożenia nowego „Polish joke”.

W bankach

W centrum W–wy (gdzie mieszkam) jest zatrzęsienie banków. Od czasu do czasu odwiedzam kilka z nich w kwestii – przyznaję to – z reguły nietypowej. A oto moje przygody w ostatnich kilku latach:

1) Przygoda z czekiem bankierskim:

Pewna firma z USA przyjmowała wpłaty tylko w postaci czeków (dziwne ale prawdziwe). Nie miałem niestety książeczki czekowej, ale to drobiazg: udam się do banku i kupię czek banku na te 40 USD (nazywa się to czekiem bankierskim). W pierwszych trzech bankach o czymś takim nie słyszano („My jesteśmy uczciwym bankiem...”). W czwartym słyszano, ale „Takie czeki wystawiamy tylko tym, którzy mają u nas konto” (?chyba jednak niezbyt wiedzieli o co chodzi). W piątym hurra – słyszano i wystawią, za 50 zł. Dość słono, ale niech tam.

Urzędnik nie zaakceptował karteczki na której wypisałem wszystkie dane do czeku, lecz wręczył mi b. obszerny formularz do wypełnienia (z miejscem na moje dane personalne), a ponadto powiedział że muszę się wylegitymować (!?). Nie pomogło moje stwierdzenie, że przecież to JA płacę, że kwota jest drobna, i że 50 zł całkowicie wystarcza na to aby SAMI sobie wypełnili ten formularz. Wściekłem się i wyszedłem. Ostatecznie musiałem zawrócić tym głowę znajomemu w USA.

Przedtem urzędnik ten zaproponował, żebym otworzył sobie u nich konto. Będzie prościej, dostanę książeczkę czekową – a wszystko to potrwa kilka minut. Spodobało mi się to, ale kiedy zaprowadził mnie do koleżanki, spuścił z tonu – okazało się, że założenie u nich konta trwa TRZY miesiące [ !!!! ].

2) Przygoda z kontem depozytowym:

Kiedyś chodził mi po głowie pomysł na pewien biznes usługowy, wymagający (niestety) zainwestowania z 50 tysięcy złotych. No i była oczywiście groźba, że chętnych będzie zbyt mało.

Co robić? Wykoncypowałem coś takiego:

· Najpierw szukam klientów i zbieram od nich przedpłaty na usługę.

· Płacą nie mnie, lecz na specjalne konto w banku. Bank ręczy (np w necie), że po określonym terminie przeznaczy pieniądze na zrealizowanie usługi (np zapłaci drukarni za wydrukowany album, informator, książkę,...) albo zwróci pieniądze klientom.

Wydawało się, że wszystko jest OK. Wszyscy są zabezpieczeni, a ja, jeśli nie wyjdzie, stracę niewiele.

Już w pierwszym banki usłyszałem, że musieliby mieć do mnie wielkie zaufanie, aby pójść na coś takiego. W następnych było nielepiej – w ogóle nikt nie zrozumiał o co chodzi.

Potem dowiedziałem się, że jest to metoda znana i stosowana na świecie pn „konto depozytowe”.

3) Przygoda z wekslem:

Znajomy z prowincji zadzwonił do mnie, abym kupił mu weksel, dokładniej blankiet wekslowy.

Na moje zdziwienie („przecież wystarczy na kawałku papieru”) odpowiedział, że świetnie o tym wie, ale jeśli wystawi weksel na jakimś „urzędowym” blankiecie, wzbudzi to większe zaufanie.

Odwiedziłem więc kilka banków i dowiedziałem się, że takie blankiety kiedyś mieli, ale teraz nie mają. Nie byłoby w tym nic tak b.dziwnego, gdyby nie to że jednocześnie oświadczano mi zdecydowanie, że weksel musi być wypisany na blankiecie specjalnym, bo inaczej jest prawnie nieważny.

ANABIS

12 IX 2008

Stopowanie na miliparseku

W jednym z opowiadań o pilocie Pirxie luxusowy pasażerski statek kosmiczny otrzymuje polecenie przerwania rejsu i wyruszenia na ratunek. W nawigatorni pada pytanie „Czy damy radę zastopować na miliparseku?”. Odpowiedź jest twierdząca, z czego wynika że miejsce katastrofy jest odległe o około jeden miliparsek. Statek zmienia kurs i wyrusza na ratunek.

Na oko wygląda to sensownie; na wszelki wypadek – policzmy:

Parsek to odległość, którą światło przebywa w ponad 3 lata (dokładniej: w 1191 dni).

Na miliparsek zużyje więc światło 1000 razy mniej czasu – czyli ponad 1 dzień.

Statek był oczywiście o wiele wolniejszy – miał prędkość podróżną = 10 tysięcy km na sekundę, a zatem dotarcie do miejsca katastrofy zabrałoby mu ponad miesiąc ! (z czego ostatnie kilka dni musiałby zużyć na hamowanie). Ponad miesiąc! A jak jest w opowiadaniu? Statek nawiązuje kontakt wizualny z miejscem katastrofy już po kilku(nastu) godzinach lotu hamowanego.

Lapsusów takich jest w fantastyce zatrzęsienie. Autorzy w gorączce twórczej wstawiają liczby takie jakie podsuwa im roztargniona muza, nie racząc wykonać elementarnych szkolnych oszacowań.

Wogóle do wszelkich podawanych liczb – także w niefantastyce! – należy podchodzić z nieufnością; nie zawadzi sprawdzić je samemu, aby przekonać się chociażby czy jeszcze potrafimy rachować.

Szczególnie trzeba uważać kiedy czytamy o „bilionach dolarów”. Wielu dziennikarzy nie wie, że w USA bilion to 1000 milionów i – bagatelka – podają polskiemu czytelnikowi kwoty tysiąc razy większe.

Główna zasada gospodarki państwowej

W owym czasie – dziś już może nie – główną zasadą gospodarki państwowej było „stehlen und stehlen lassen”. Kraść i pozwolić kraść. Piękna pokojowa zasada.

Ten dobry system miał jednak jednego wroga, a mianowicie pewną francuską zasadę. Co tu dużo gadać, Francuzi są we wszystkim wrogami Niemców. „Ótes-toi que je m'y mette”. Co w swobodnym tłumaczeniu znaczy: „Odsuń się, niech i ja się nakradnę”. Mor Jokai "Złoty człowiek" (ca 1890)

Skoro jest wzór na Procent Składany, czas by ktoś ułożył wzór na Procent Kradziony oraz Marnotrawiony. Oba te procenty wydają się być immanentną cechą wszelkich ludzkich przedsięwzięć dokonywanych przez organizacje zhierarchizowane (już przy budowie piramid z pewnością...), a niestety duże przedsięwzięcia mogą być zrealizowane tylko przez takie właśnie organizacje.

Jest nowelka Czechowa (zapomniałem tytułu; może ktoś przypomni) w której grupka akcjonariuszy małego przedsiębiorstwa biedzi się jak zapobiec kolejnej defraudacji. Kasjer – trzeci z kolei – przyznaje się ze skruchą, że – już po raz drugi – skusiły go rozkosze tego świata (kobiety, wino, śpiew). Zrozpaczeni akcjonariusze obiecują mu końcu dostarczać te rozkosze gratis (wino, adresiki itp), byle tylko powstrzymał się od nadwerężania kasy.

Stąd też wywodzą się olbrzymie pensje menadżerów wielkich firm. Zapewne znalazłby się zdolniejszy ochotnik do pracy za pensję znacznie niższą, ale jest niemal pewne że z biegiem czasu uległby pokusie. Jeśli nawet nie miałby możliwości defraudacji, to zostałby przekupiony przez firmę konkurencyjną w celu dokonania sabotażu w interesach pracodawcy.

Polskie –ski po angielsku ?

Skąd wzięło się pisanie po angielsku Kowalsky zamiast Kowalski, Slawinsky zamiast Slawinski itp ?

(przecież angielskie sky brzmi jak polskie skaj, a angielskie ski [narty] wymawia się jak polskie ski).

Jest to zdaje się maniera dość świeża, bo widziałem kiedyś stare książki anglojęzyczne w których polskie ski pisano po prostu ski. No i dotąd w USA obchodzi się Pulaski Days (nie Pulasky Days).

Jak nauczał historii mój nauczyciel w liceum

Przez 4 lata dyktował swój własny kurs historii – głównie skondensowane fakty; niemal zero oceny i interpretacji. Wydawanie lekcji polegało na dosłownym odtworzeniu tematu z pamięci – nie wymagał, ani nawet nie tolerował, żadnego „myślenia historycznego”; należało po prostu powtórzyć.

Aby nadążyć z notowaniem wypracowałem sobie system „stenografii historycznej”, sprowadzający się do wielkiej ilości skrótów (np F=Francja, P=Polska) i różnych symboli graficznych.

Tę metodę nauczania niektórzy ostro krytykowali („czysta pamięciówka; nie uczy myślenia”).

Po latach uznałem jednak, że była to metoda bardzo dobra, ba – nawet jedyna właściwa !

Przecież najwięksi filozofowie mają olbrzymie kłopoty z interpretacją i oceną procesów historycznych ! jak więc wymagać tego od niedoświadczonego nastolatka. Należy więc wbić mu w głowę narazie fakty. Jeśli jest głupi bądź będzie umysłowo ociężały, to przynajmniej one mu pozostaną. A jeśli będzie miał skłonność do myślenia, to z czasem zacznie mu coś świtać. Ponadto w obu przypadkach uniezależniony będzie od interpretacji narzucanej przez bieżącą władzę polityczną.

Hitler uratował Europę

Przed czym? Przed sowietyzmem. Czy z dobrego serca? Bynajmniej. Aby uratować III Rzeszę.

Desperacki atak w 1941 był JEDYNĄ szansą nazistowskich Niemiec. Bez niego za kilka tygodni ruszyłaby potężna ofensywa sowiecka – zmiażdżyłaby Niemcy i za tym samym zamachem ustanowiłaby w CAŁEJ Europie „władzę rad”. Związek Sowiecki obejmowałby dzisiaj Portugalię, Włochy, Grecję,... i być może nawet Wyspy Brytyjskie. Atak Hitlera zmiażdżył przygotowywaną ofensywę i w efekcie Stalin zdobył zaledwie kawałek Europy. Co pozwoliło ZSSR na przetrwanie tylko do 1989.

Anonimowy autor powyższej notatki (2008) wysunął oczywisty wniosek z książek Wiktora Suworowa: „Lodolamacz” „Dzień M” „Oczyszczenie” „Ostatnia republika”. Zdemaskowały one wyhodowane przez Sowiety fałszerstwo, jakoby II Wojnę Światową wywołał hitleryzm (sic!). Tymczasem rozciągnięcie „władzy rad” na cały świat (czyli podbój świata) było od samego początku głównym i wcale nietajnym celem bolszewików. W tym celu rozpoczęli niesłychanie intensywne zbrojenia i starannie podsycali rozwój hitlerymu jako zapalnika wojennej pożogi, z finalnym akordem w postaci paktu Ribentrop–Mołotow.

ANABIS

3 V 2008

O numerowaniu

Rozmowa telefoniczna:

– Czy to numer 11 11 11 ?

– Nie, tu 111 111.

– Przepraszam za pomyłkę; fatygowałem pana niepotrzebnie.

– Nie ma za co – i tak musiałem podejść, bo telefon dzwonił.

Tę starą anegdotę wykorzystałem kiedyś podając w kwestionariuszu 2 telefony - do pracy i do domu. Urzędnik na próżno usiłował przekonać mnie, że to ten sam numer – nie dałem się.

W oparciu o powyższe skonstruowałem anegdotę hotelową:

Gość hotelowy prosi w recepcji o klucz do pokoju 178.

Recepcjonista sięga do przegródki z numerem 223.

– Nie, nie ten. Prosiłem o 178.

– Proszę Pana, w naszym hotelu klucz do pokoju 178 przechowuje się w przegródce 223.

Gość bierze klucz i stwierdza, że jest na nim numer 325.

– Ależ, to jest klucz od 325 !

– Proszę Pana, w naszym hotelu klucz do pokoju 178 opatrzony jest numerem 325.

To byłby rekord, ale mniej ambitne próby się zdarzają.

Kiedyś wydawano plan Warszawy w formie książkowej, w którym na każdej stronie były dwa numery:

numer mapki oraz numer kolejny strony (oczywiście (!) różniły się o kilka). Próba odszukania mapki z planu ponumerowanych mapek kończyła się na ogół zamieszaniem.

No cóż – biurokraci uwielbiają numerowanie dla samego numerowania.

Kiedyś spróbowałem zrobić im przyjemność. Pracując w pewnej (sztywnej i poważnej) instytucji państwowej dostałem zadanie sporządzenia zestawu zbiorczego. Ponumerowałem w tabeli kolumny i wiersze (tak zawsze robiono) i zsumowałem każdą kolumnę i wiersz (też tak zawsze robiono) – z tym że zsumowałem również numery wierszy i kolumn. Zauważono to jednak i o dziwo napiętnowano.

Głoski silnie miękkie (palatywne?) i diaktryby zamiast dwuliterówek

Są to głoski: Ć Ń Ś Ź. Niestety, tak zapisuje się je tylko w niektórych przypadkach. Na ogół zamiast górnej kreseczki zmiękczenie zaznacza się poprzez dopisanie litery i, np: ciasto, nie, siano, ziele.

Dlaczego? Ano tak się utarło i już. Napisanie: ćasto, ńe, śano, źele – uchodzi za błąd ortograficzny.

Wielokrotnie obserwowałem jak dzieci uczące się pisma piszą: ćasto, ńe, śano, źele – dopóki ktoś im tego nie wyperswaduje („Tak się nie pisze, kochanie. To błąd”). Oczywiście dźeći mają rację – tak śę powinno pisać ! Szkód żadnych to nie spowoduje, a wskaże prawidłową wymowę takich wyrazów jak np sinus i singleton, które ludzie prostego serca próbują wymawiać jako śinus i śingleton, a po usłyszeniu że coś–tu–nie–tak próbują pisać jako synus i syngleton (autentyczne). NB do dzisiaj nie wiem czy sicz (zaporoska (patrz „Trylogia”)) wymawia się śicz czy sicz.

Natknąłem się kiedyś na dwie polskie książki (sprzed 100 lat!) w których całkowicie zarzucono zmiękczanie przy pomocy litery i. Niestety, próba ta się nie przyjęła. A szkoda.

Nie pamiętam już czy w książkach tych wprowadzono także jednoliterowe diaktryby dla obecnych dwuliterówek: ch cz dz dź dż rz sz. To też byłoby b.wygodne i wcale nie kolidowałoby z ortografią. Dowiedziałbym się w końcu czy słowo murza (patrz „Trylogia”) wymawia się mur-za czy też mu-rza (w słownikach tego nie podają) i uniknąłbym mimowolnych lapsusów przy głośnym odczytywaniu takich słów jak podzelować (nie po-dzelować lecz pod-zelować), podżegać itp.

A jednak są słowniki podające wymowę słowa „murza”, mianowicie „mur-za” ( http://www.sjp.pl/)

Te głupie pszczoły

W głębokim PRLu królował a sklepach miód „wyprodukowany” przez Zakład Standaryzacji Miodu w Olsztynie. Nazwa ta zawsze mnie zadziwiała: Nic to że pszczoły robią miód od milionów lat – w Olsztynie wiedzą lepiej! Ciekawe czy Unia Europejska wypracowała już standard dla miodu?

O psuciu żywności

Proceder fałszowania i psucia żywności postępuje w Polsce pełną parą:

Pieczywo, wędliny, sery żółte – coś obrzydliwego. Mleko jako tako się trzyma, ale daleko mu do mleka prawdziwego (tzn nie poddanego obróbce w mleczarni). Jabłka wyglądają ładnie, ale wskutek uporczywego opryskiwania sadów nie mają ani aromatu ani właściwego smaku.

Najgorzej jest w supermarketach. Można tam ostatecznie kupować cukier, ale i to nie jest pewne, bowiem produkcja się rozdwoiła – na półki w supermarketach produkuje się wg osobnej technologii.

Przyczyną tego zjawiska jest po prostu... niewybredność szerokich rzesz konsumentów. Zatracili zapewne smak i nie czują tego co jedzą. A może: „A niech będzie i ... byle nieco mniej zapłacić” ?

Co zamiast wędlin:

Należy kupić kawał mięsa na targu (nie w supermarkecie) i ugotować bądź upiec. Jeśli weźmiemy pod uwagę skład, jakość i smak – wcale nie wychodzi to drożej od „wędlin”. A i fatyga jest niewielka.

Wspomnienie o „Koziołku”:

W głębokim PRLu był na rynku ser ziołowy „Koziołek” (małe twarde stożki o wysokości ca 10 cm).

Tarło się go na tarce, nad kanapką. Coś wspaniałego – żadne parmezany nie umywają się do niego.

Niestety, na obecne czasy byłby za dobry (i zapewne zostałby sfałszowany).

ANABIS

7 XI 2005

O ruchu Ziemi

Oto najprostszy argument na rzecz systemu heliocentrycznego:

Astronom z astronomem obiad razem jedli I przy stole biesiadnym spór zawzięty wiedli. Jeden twierdził, że Ziemia wokół Słońca dąży, Drugi – że to nie Ziemia, ale Słońce krąży. Jeden zwał się Kopernik, a drugi Ptolomej... A spór, co jest ruchome, co zaś nieruchome, Rozsądził kucharz – żartem. Spytał go gospodarz: „Znasz bieg planet niebieskich? Jaki dowód podasz, Kto z nas praw?” Na to kucharz: „Kopernik, nie Greczyn. Wprawdziem na Słońcu nie był, ale kto zaprzeczy Tej prawdzie oczywistej, mężowie uczeni, Że nikt pieca nie kręci dokoła pieczeni”

Michał Łomonosow (przekład Juliana Tuwima) Dodajmy że system heliocentryczny jest równoważny geocentrycznemu tylko z punktu widzenia kinematyki ! Dynamicznie rzecz biorąc nie są równoważne – wyjaśnienie można znaleźć w podręcznikach astronomii.

Dzieci–żołnierze w Powstaniu Warszawskim

to kompletne mistyfikacja. Nic takiego nie miało miejsca – nikt dzieci nie wysyłał do walki. Oczywiście sporadycznie mogło się zdarzyć, że jakiś trzynastolatek w zamieszaniu „dorwał się” na chwilę do broni, ale nic ponadto.

Wystarczy dowód z poszlak (na ogół pewniejszy od świadectw (których zresztą i tak nie ma)):

1) Nikt przy zdrowych zmysłach nie posyłałby dzieci do boju

2) zwłaszcza że dorosłych żołnierzy – bezczynnych wskutek rozpaczliwego niedoboru broni – było aż nadto !

Legenda o walczących dzieciach opiera się wyłącznie na kilku dość znanych fotografiach. Na pierwszy rzut oka widać jednak, że są to czyste inscenizacje: ubrano kilku chłopców w mundury, dano im broń do ręki – i dziennikarz–fotograf uzyskał wzruszające „świadectwo”.

Kilka lat temu obiegła świat fotografia rodziny palestyńskiej z niemowlęciem ubranym w pas samobójczy. Cóż – przyjechał dziennikarz z pasem, dał 20 dolarów i proszę... patrzcie jacy są ci Palestyńczycy!
Z równą rezerwą należy podchodzić do nieustannych doniesień o walczących dzieciach w Afryce.

Legenda przeszła natychmiast do filmu „Zakazane piosenki” w którym pokazano kilku chłopców rzucających w kierunku czołgów butelki zapalające. Tak jakby nie było pod dostatkiem dorosłych, którzy rzucą przecież butelką znacznie lepiej.

5 VII 2009 obejrzałem po raz kolejny „Zakazane piosenki” i przekonałem się, że scenę tę zapamiętałem bardzo zdawkowo. W rzeczywistości chłopcy ci tkwią najpierw na posterunku bojowym, w hełmach i z pistoletami automatycznym, skąd dowołuje ich dowódca z poleceniem zniszczenia czołgów butelkami. Tak więc film (z 1947) podtrzymuje mit znacznie silniej.

A po latach postawiono w Warszawie Pomnik Małego Powstańca – w mundurze i pod bronią.

Stwierdziłem że w dwóch szkołach podstawowych w W-wie pielęgnuje się starannie mit o dzieciach–

–żołnierzach w Powstaniu. Moja demaskacja została skwitowana pobłażliwym uśmiechem. XI 2007

ANABIS

30 Maja 2005

Nałóg czy nawyk ?

Zapewne to drobiazgi, ale że wielu może się przydać, godne zamieszczenia:

Palę papierosy od wielu wielu lat. Kilkakroć próbowałem się odzwyczaić, ale w końcu dałem sobie spokój. Przekonałem się bowiem, że jestem uzależniony nie od nikotyny ! lecz od „pykania” dymem. Wyszło to stopniowo na jaw, kiedy przekonałem się, że z równą przyjemnością palę papierosy słabe, a potwierdziło się, kiedy w Polsce pojawiły się kilka lat temu papierosy R1 Minima. Mają one 7–8 razy mniej (!) nikotyny i ubocznych substancji szkodliwych niż wszelkie inne. Wypalając paczkę dziennie szkodzę sobie tyle samo co gdybym wypalił 3 papierowy „zwykłe”, więc bez wątpienia szkodzę sobie znacznie znacznie mniej niż większość palaczy. Zachęcam więc Czytelnika palącego do sprawdzenia czy R1 Minima będą go satysfakcjonować.

Wyszło również na jaw że: choć piję regularnie kawę, nie jestem uzależniony od kofeiny w kawie lecz od smaku kawy. Zdarzyło się np że przez 2 tygodnie piłem „inkę” myśląc że jest to „neska” (bo ktoś mi przesypał „inkę” do słoika po „nesce”). Namiętny „kawiarz” może podobnie się sprawdzić, co pozwoli mu zmniejszyć (być może nadmierną) dzienną dawkę kofeiny bez zmniejszenia satysfakcji. Ja piję tylko „neskę” (zdaje się jest słaba) i sypię zaledwie jedną łyżeczkę. Smak jest zaspokojony.

Straszenie tłumem

Zapoznana ciekawostka z pierwszej wizyty Jana Pawła II w Polsce:

Przed wizytą media rozgłaszały, że na spotkanie z Papieżem w Warszawie przyjedzie 6 milionów ! Aby uwiarygodnić tę niesamowitą ilość, polecono nawet szkołom w W–wie i okolicach przygotowywać noclegi dla pielgrzymów. Nic więc dziwnego, że wielu się nabrało, a wśród nich i ja. Byłem już raz w kilkusettysięcznym tłumie (w 1956 podczas słynnego wiecu z Gomułką), ale 6 milionów... po prostu zląkłem się tłumu. Choć mieszkam w centrum, ograniczyłem się do patrzenia w telewizor. Po zakończeniu uroczystości, zdziwiony że nie widać ani nie słychać tłumów, wyszedłem na ulicę. Było raczej luźno (!) i wkrótce Papież przejechał kilka metrów ode mnie w swoim pojeździe (wówczas jeszcze odkrytym). Podano potem, że na spotkaniu było zaledwie ze 100 tysięcy (choć zapewne komuna to ze 2–3 razy pomniejszyła). Perfidna plotka nie chybiła celu.

Oczywiście transmisja telewizyjna była wybiórcza. Nie pokazywano kłęczących ludzi (np podczas podniesienia kamera zastygała na wzniesionym kielichu) i skwapliwie ukazywano ludzi starych, o twarzach możliwie „śmiesznych”. No ale tego oczywiście się spodziewałem.

ANABIS

22 Maja 2003

„Są rzeczy w niebie i na ziemi, o których ani się śniło waszym filozofom”

Tak przetłumaczył Mickiewicz słynne słowa Hamleta do Horacjusza (akt I, scena V) i zamieścił je jako motto do II część :Dziadów”, przytaczając przy tym wersją angielską:

There are more things in Heaven and Earth

Than are dreamt of in your Philosophy.

Wygląda na to, że Mickiewicz się pomylił – powinno być „twojej filozofii” (lub coś w tym rodzaju) – zwłaszcza że w „Hamlecie” żadnych Horacjuszowych filozofów nie ma. Niemniej utarła się odtąd tradycja (?), by tłumaczyć to zgodnie z Mickiewiczowską pomyłką. Np tak (u Kopalińskiego):

Więcej jest rzeczy (dziwnych) na niebie i ziemi, Horacy, niż śniło się waszym filozofom.

Prawda, że dziwne.

Zauważmy, że (pomijając tę pomyłkę) Mickiewicz wykazał lepsze wyczucie językowe niż współcześni:

1) Słowa Heaven, Earth, Philosophy pisze z dużej litery – i słusznie, bo przecież nie chodzi tu o miejsca w znaczeniu fizycznym, lecz o dziedziny bytu człowieczego. Nie jest jednak wykluczone, że to właśnie Szekspir użył tu dużych liter, a dopiero z czasem angielscy „poprawiacze” ortografii zmienili je na małe ! Obecnie w wydaniach angielskich pisze się:
There are more things in heaven and earth, Horatio, than are dreamt of in your philosophy.

2) Mickiewicz napisał „w niebie i na ziemi”, a nie „na niebie i ziemi” – i znowu słusznie (z powodu jw).
Zresztą w „Ojcze nasz” jest: „Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi”.

Wcześniejsza Anabis

		do Czytaj!
literatura, wypisy, urywki, fragmenty, ciekawostki, rozmaitości
2 Grudnia 2002	redakcja@czytaj.net		© Czytaj !

NOTATKI.htm